خیلی تنها هستم هیچ وقت تا به امروز اینقدر احساس تنهایی نکرده بودم

همیشه مدرسه که می رفتم آرزو داشتم ۱ دوست صمیمی داشته باشم که جونمونواسه هم در بره ولی نشد تا سال ۲ دبیرستان ۱دوست پیدا کردم که خیلی با هم صمیمی بودم همیشه باهم بودیم باهم حرف می زدیم یعنی دیگه صمیمی صمیمی همون چیزی که آرزوش داشتم ولی.......

۱۱مرداد امسال ازدواج کرد و من را تنها گذاشت همیشه می دونستم اگر ازدواج کنه تنها می شم ولی نه اینکه دیگه زورش بیاد باهام حرف بزنه یا زنگ بزنه

فکر می کنم از اینکه با منه ناراحت بغض گلوم را داره می سوزونه فکر می کنم سالها بهم دروغ گفته که با هام دوسته صمیمیه ولی الان به راحتی فراموشم کرده

به خدا سخته دوری ازش ولی اون بی معرفته چطوری تونست من را فراموش کنه ولی من نمی تونم خیلی غصه دارم خیلی خیلی

کاش می شد برگشت به قبل به روزگاری که خوش بودم الان دیگه خنده واسم عذابه